Renso Tamse, geboren en getogen in Rotterdam, was al op vroege leeftijd aan het tekenen en schilderen. Vanaf hij zich kan heugen wilde hij 'tekenaar' worden. Zijn interesse ging vooral uit naar de natuur. De opleiding aan de Academie voor Beeldende Kunsten te Rotterdam heeft hij niet afgemaakt. De aandacht was in die tijd vooral gericht op abstractie en moderne kunst en vormgeving. Zijn voorkeur ging echter uit naar de realistische schilderkunst, waarin hij zijn verhaal kon vertellen, dus paste het gewoon niet zo. De stadse kunstenaar wil niets liever dan wilde, geheimzinnige natuurlandschappen schilderen en de dieren die daar in thuishoren, schilderen. Om de wildgebieden beter te kunnen begrijpen, reist hij regelmatig naar Noord-Amerika, Zwitserland, de Pyreneeën, Duitsland en Scandinavië. De sprookjesachtige wouden van Tsjechië zijn eveneens een favoriete bestemming waar hij ter plekke ervaart hoe de flora en fauna een onuitputtelijke inspiratiebron zijn. Renso Tamse kan geraakt worden door een plukje mos, een stukje schors, of een grillige boom. Maar ook door mensen, een emotie, gevoel of een simpele vorm. 

"In het ogenschijnlijk gewone schuilt vaak een ongekende en fascinerende schoonheid."

 Hij beschouwt het als een uitdaging om 'van iets dat op het eerste gezicht oninteressant lijkt iets boeiends te maken.' Bij de compositie van zijn schilderijen schenkt de 'wildlife artist' veel aandacht aan de juiste weergave van dieren; de anatomie moet gewoon kloppen. ''Daarna vind ik het minstens zo belangrijk dat een schilderij leeft. Ik probeer in mijn werk een ziel te leggen. Maar bovenal moet het werk moet iets met mensen doen. Het liefst ben ik met iets actueels bezig, onderwerpen en ideeën die mij inspireren en echt van deze tijd zijn. Dit omdat je zo iets kunt vertellen naar eigen waarneming, en verandering en tijd lijkt te kunnen beinvloeden.

''De ideevorming gaat vaak niet eens om de dieren zelf, maar om mijn persoonlijke emotie die ik wil laten zien...''

Hij schildert met aquarelverf op board. Als eerste gaat er met een spons water of een lichtgekleurde laag op als ondergrond. Waarna het na droging beter te bewerken is. Zowel het resultaat als de techniek zijn verbluffend. Kenners herkennen er direct de hand van hem in. Tamses schilderijen bieden toeschouwers een belevenis, vaak pas bij een tweede of derde aanblik, want de kunstenaar verklapt niet direct alle geheimen. Wie de scènes goed bekijkt, ontdekt soms verrassende dingen. Zelf is hij nog nooit 100% tevreden geweest met een werk. "M'n beste schilderij moet ik, net zoals zovelen, nog maken." Die zelfkritiek daagt hem uit om telkens een nieuw tafereel te tekenen. ''Wat ik probeer te zeggen in mijn werk, kan vaak nog duidelijker. Het moet mensen echt diep raken.'' Hij hoopt dat zijn werk mensen van alle leeftijden ook aan het denken zet en ze gaan begrijpen dat de natuur beschermd moet worden.